Woensdagmiddag heb ik de - intens moeilijke - beslissing genomen om Dexter in te laten slapen. Bijzondere jaren heb ik samen met hem beleefd... Een vriend als geen ander, elf en een half jaar lang! Hij werd een grote troost voor me nadat mijn vader was gestorven en toen ikzelf kanker bleek te hebben. Hij kende me en ik hem: onvoorwaardelijk trouw aan elkaar en onafscheidelijk zijn we geweest. Veel leed wilde ik hem besparen nadat in zijn bek een plaveiselcel-carcinoom was geconstateerd. Ik wist dat hij na de zomer niet verder zou hoeven... De dierenarts diagnosticeerde uitzaaiingen in zijn longen en in de mondbodem (aangetast kaakbot). Ik zei tegen Willem dat ik Dexter wellicht niet meer mee naar huis zou nemen als de tijd daar was... En hij is niet meer thuis gekomen.

Snikkend, verteerd door ons innige afscheid stapte ik de auto in, draaide aan de volumeknop van de autoradio en hoorde:

 

 

---